(αυτο)βιογραφία (προσωρινή)

Καταρχήν
ήθελε να γίνει Αναγνώστης
[αυτό το «Α» το κεφαλαίο ήταν προφανώς ένα καπρίτσιο, μια ματαιόδοξη υπενθύμιση ονείρων και ελπίδων, μια αντήχηση που πιανόταν απ' τα σύννεφα και τον καλούσε να αναμετρηθεί με το σύμπαν... αυτό το «Α» το κεφαλαίο έμενε πάνω απ' το κεφάλι του σαν σπάθη δαμόκλειος]

Ύστερα
θέλησε να γίνει Αναγνώστης και Συγγραφέας,
μα πάνω απ’ όλα Ποιητής
[τα κεφαλαία γράμματα -- τα «Α», τα «Σ», τα «Π» -- συνέχιζαν να στοιχειώνουν τις νύχτες του. κάθε πρωί σχεδίαζε επί χάρτου μελλοντικές επιτυχίες. κάθε βράδυ τον ταπείνωναν οι ματαιωμένες περαστικές ημέρες]

{σημείωση: επί χάρτου προσπαθούσε να φτιάξει κάτι σαν «ζωή», καταβροχθίζοντας λόγια ξένα, χαραγμένα σε χαρτιά περιτυλίγματος και χαράζοντας τα δικά του ορνιθοσκαλίσματα σε εξίσου ξένα χαρτιά υγείας}

Έπειτα
σε μια τελευταία αναλαμπή που επικύρωνε όλη τη θλίψη των χρόνων του κι όλη τη μοναξιά των ημερών του
θέλησε να γίνει μόνο Ποιητής (ή μήπως ήταν πΟιητής, ποΙητής, ποιΗτής, ποιηΤής, ποιητΉς ή ποιητήΣ;… έχει πια ξεχάσει ποιο κεφαλαίο γράμμα τον έγραφε στη λίστα των καταδικασμένων)

[όσο λιγόστευε η ζωή, λιγόστευαν κι οι λέξεις του. το μολύβι γλιστρούσε απ' τα χέρια του, τα χαρτιά καίγονταν πριν καν τ' ανοίξει... ανοιχτά χαρτιά, κλειστά παράθυρα, περίκλειστες μνήμες και περιφραγμένα δειλινά... όσο λιγόστευε η ζωή αυτοκτονούσαν και οι λέξεις του]

Τέλος
του μείναν δέκα λέξεις μόνο
πέντε άνθρωποι
πολλές πληγές
πολλά λευκά χαρτιά
κι ούτε ένα μολύβι.