18.03.08

Το ραδιόφωνο σίγησε. Τα σύννεφα τ’ ουρανού μου κλείνουν το μάτι· μου βγάζουν γλώσσα. Σκουπίδα έξω και μέσα. Σκουπίδια του μυαλού και απόβλητα της σκέψης. Στις σκοτεινιές καραδοκούν ιδέες απ’ το παρελθόν κι αφόρητα σφάλματα. Οι τοίχοι μου στενεύουν κάθε μέρα και περισσότερο, το φως μου λιγοστεύει μαζί με το ηλεκτρικό. Οι τοίχοι πάντα στενοί ήταν. Άλλαξε μόνο το ύψος. «Κατακορύφως», που έλεγε κι ένας φίλος. Όμως το φως; Ένα μικρό φωτάκι, ένα κερί που τρεμοπαίζει ολοένα. Δεν αλλάζουν οι άνθρωποι, καρδιά μου.