πρωινό

Καταφυγίων αρνήσεις κλείνω μέσα μου
ορίζοντες που μείναν άγνωστοι — και λησμονήθηκαν·
σιγοβράζει γύρω μου ο δρόμος
και πίσω μου στενεύει η ιστορία.

Κι αν θέλησες να χύσεις ένα δάκρυ πάνω μου,
την ώρα αυτή που επιστρέφει,
να μην ξεχνάς
το παρελθόν που ανατρέφει
λησμονιάς πληγές
και νοτισμένα χώματα.

Πλανιέμαι απλανής
μες στα δρομάκια
εγώ, που τα μηνύματα καπνού εφηύρα.
Σαν ιστός αράχνης
και σαν σιωπή ανώφελη
και μάταιη,
ακούω να ξυπνούν τριγύρω άλματα
και άρματα
και θαύματα.