ανορθόγραφα μεθύσια

Αφήνω το χθεσινό, των χαραμάτων, να επιπλέει μέσα στη λίμνη αλκοόλ που το γέννησε [με όλες τις δυσκολίες του και τα ορθογραφικά του]. Λιμνάνθρωποι το πότιζαν κι αυτό, όπως και τον γεννήτορά του. Είμαστε τα βράδια μας. Πάντα αυτό και τίποτε άλλο. Τις μέρες κρυβόμαστε πίσω απ’ τα παντζούρια. Μη γίνει κάνα λάθος και φλερτάρουμε και πάλι τα περβάζια. Ναυάγια και ναυαγοί στον πάτο της χθεσινής λίμνης. Και το μήνυμα του καπνού, βάλσαμο απρόσμενο. Εκείνο το χαμόγελό μου ευτυχώς κανείς δεν το ‘δε…

Συρθήκαμε λοιπόν στην τρύπα μας, με βήματα που ήλπιζαν σε κάτι άλλο. Το βράδυ οπισθοχωρούσε, τα πεζοδρόμια ξεπλέναν συναπαντήματα. Καρέκλες και τραπέζια που διαδήλωναν στους δρόμους. Πλακάκια ανεμίζαν και τασάκια φορτωμένα σφύριζαν ανάμεσά μας. Πνιγήκαμε απ’ τους καπνούς και τα οινοπνεύματα. Ρουτίνα…