αναπηρία

Στην πλάτη μου κουβαλάω το κλουβί, χρόνια τώρα. Ο εγκλεισμός ήταν πάντα μέσα μου. Κι αν άλλαξα κλουβί, τι κατάλαβα; Μου βγάζει τη γλώσσα η ιστορία πάλι. Εδώ που ασφυκτιώ μέσα σε τέσσερις τοίχους. Όχι, δε φταίει η μοναξιά, η αδερφή μου. Φταίνε οι εισβολείς που έρχονται να  ενοχλήσουν  τη μιζέρια των ημερών. Έξω κλουβί, μέσα κλουβί, κάγκελα παντού τριγύρω. Μοτίβα επαναλαμβάνω. Αυτά θέλω ν’ αποφύγω κι όλο πέφτω μέσα τους. Συνειδητοποίηση; Σοφία; Μία ακόμα που ανώφελα κραυγάζει πάνω στην ταράτσα. Σήμερα ξύπνησα απ’ τις φωνές κι η ταραχή μου δεν αρκεί να ημερέψει το μεσημέρι. Πού χάθηκαν οι λίμνες και τα ηλιοβασιλέματα; Πού χάθηκαν οι αγκαλιές και οι ανάσες; Τότε που έπαιρνα τη ζωή για λάθος. Εκπλήξεις πρόσμενα και έπαιρνα μόνο πληγές. Νισάφι πια!!