«να μπουσουλάμε απ’ το ποτό

και μόνο να νυχτώνει»…

ξυράφι
ακροβασίας βήμα
αβέβαιο.

ξυράφια
λαιμητόμων σαγήνη
γλίστρημα.

ξεθάβω πάλι τις κρεμάλες
κλείνω τις πόρτες
η αδυναμία
ας με βρει
πάλι
γυμνό
και μόνο.

αποκαΐδια
ξέφτια σάρκας
κυκλώνας
άφαντης αγκαλιάς.

κρεβάτια
καρφιά κι αγκάθια
πληγές
χρόνου χώματα
χρόνου χρώματα
μαύρο.

Πώς
ξεγλιστράει
πάλι
έτσι
η
ζωή;

Πώς
με
τρομάζει
πάλι
ο
ήλιος;

Στο σεντόνι
που άφησε
περιπλανιέμαι
ουρλιάζοντας.