γεωγραφία (2)

Τα πεζοδρόμια μυρίζουν θλίψη. Αφουγκράζονται, χρόνια τώρα, πατήματα, πεσίματα και δάκρυα. Αφουκράζονται και περιμένουν. «Μην καρτεράτε άλλο πια»… τραγουδούσε κάποτε εκείνος, ο άπατρις, ο ανέστιος, ο ασεβής. Κι ύστερα κρεμάστηκε κι αυτός… Καραούλια ακόμα στήνουν τα πληγωμένα πεζοδρόμια, δακρύζουν κίνδυνο και παρελθόν. Ξερνάνε σύριγγες κι ιδρώτα, σημαίες και λόγια και γράμματα. Κάθε φορά που ξεφλουδίζει η λευτεριά απ’ τους τοίχους, ανοίγουν, αθώα και αγέρωχα, την αγκαλιά τους. Όλοι οι αλήτες του κόσμου τα ξέρουν με το μικρό τους όνομα. Συνομιλίες με το θάνατο, κάτω από φώτα νέον, τζαμαρίες και δερμάτινους καναπέδες.

Οι λόφοι μείναν και τα πεζοδρόμια. Οι δρόμοι άλλαξαν ρότα, απέκτησαν νέες στροφές και νέες συνήθειες. Το μακιγιάζ τους παλιά πουτάνα που φύτεψε ψεύτικο μουνί και το ‘βγαλε στο δρόμο να κονομήσει. Στο βλέμμα του Στρέφη καθρεφτίζεται το αιώνιο δάκρυ. Μην κοιτάς! Όσο κι αν προσπαθείς, οι δρόμοι έχουν ονόματα γραμμένα σε γλώσσα άγνωστη. Μόνο καμιά γριά μπορεί να θυμάται πώς τους λένε — αυτή που γυρίζει απ’ τη λαϊκή με τον αρχαίο της καλάθι. Ρώτα, αν θες, τους γέρους που καπνίζουν στα σκαλιά του γηροκομείου. Θα σου πουν δε θυμοούνται. Κι όμως ποτέ δεν ξέχασαν…

Στους πεζοδρόμους ανθίζουν ακόμα νερατζιές. Κάτσε κάτω από μία και μέτρα τα βότσαλα που πέφτουν απ’ τις ταράτσες. Στα πεζοδρόμια ανθίζουν μαχαίρια και απόκρημνες βουνοκορφές.

To be continued…