σκόρπια

Έχθρα της μέρας, έχθρα του μεσημεριού. Το καλοκαίρι που αγαπάς, εγώ τ’ αρνούμαι πάλι. Κυλίστηκα στα πλακόστρωτα και στα πεζοδρόμια, γέμισα αγκάθια και καρφιά. Συλλογή για τις μέρες που έρχονται. Στα πρόσωπά τους βλέπω πάντα άλλες χαρές και άλλες λίμνες. Ξεραΐλα μυρίζουν τα χνώτα τους και νοθευμένο αλκοόλ. Περιπλανιέμαι σε ίδια μέρη, κάθε φορά ελπίζοντας να βρω μια νέα γωνιά, ένα καινούργιο κάδρο, μια ζωγραφιά. Μπα, φρούδες ελπίδες. Στ’ αλήθεια, αν θες να μάθεις, δεν ψάχνω τίποτα πέρα από λίγη λησμονιά.

Κάθε χρόνο χάνω και μια μάσκα. Μεγαλώνω και δε μου χωράνε όλες. Μεγαλώνω και δεν μπορώ πια να φτιάξω νέες. Φοβάμαι μη μου τελειώσουν. Μη μου σωθούν τα προσωπεία.

Στους τοίχους κρέμασα ποιήματα χάρτινα. Μιας ερημιάς φωτιές και τζάμια και σπασμένα χέρια. Οι μέρες μου δεν έχουν όνομα. Οι μήνες μου είναι βουβοί και το κακό που έρχεται το κρύβω κάθε βράδυ κάτω από αλκοόλ και φλογισμένο καπνό. Βάζω φωτιά στο παράθυρο και τραγούδια γλυκερά στο ραδιόφωνο. Τετριμμένες γιορτές μου πριονίζουν την καρέκλα.