διακοπές;

τρεκλίζοντας
αναζητάς σκιές και θάλασσες
προσμένοντας συναντήσεις και βουτιές
στης λησμονιάς τα ταραγμένα νερά

όχι, δεν είναι πια καιρός για ταξίδια·
κρεμασμένα στο λαιμό
τα χρόνια σου σέρνεις ένα γύρω:
από βράχο σε βράχο

ονειρεύομαι μονίμως μια σκιά
ολόφωτη
μια σκιά τρικυμμισμένη κι
αναπάντεχη
να ξεγλιστρά πίσω απ’ το φθόνο της νύχτας

ονειρεύομαι σπηλιές
στη μέση της πόλης
κάτω απ’ τα λεωφορεία
και τους οδοστρωτήρες

ονειρεύομαι μουσκεμένες τρίχες
κάτω απ’ το μαξιλάρι
κι υγρές δροσοσταλιές
μέσα στα σεντόνια μου

κι όταν ξυπνώ
η μέρα έχει πάρει το δρόμο της
και πάλι εγώ έχω αργήσει