και η βροχή δεν ήρθε

κλεισμένος
μάταιος ο κόπος του παραθύρου –χαράματα πάλι
μάταια και τα όνειρα:
μόνο εφιάλτες σεργιανίζουν εδώ μέσα·
μάταια τα δάκρυα,
ματαιωμένα ξημερώματα.

(και πάλι τα λογοπαίγνια, πάλι το ανακάτεμα –όχι του στομαχιού– των γραμμάτων, των λέξεων… φευ! same old stories)

εγκλωβισμένος
το τραυματισμένο μυαλό
μπερδεύεται
μες στα σκονισμένα καλώδια·
κι αν μάζεψα τη σκόνη, το χωμάτινο πάτωμα με χλευάζει:
εκτοπισμένες σκέψεις.

κι ο χρόνος
μια παρωδία των ημερών,
σε αιώνια αναμονή του τίποτα
και προσμονή των πάντων — φυσικά!

(όλα μου τα λόγια γκρεμίστηκαν, όλα μου τα γραπτά κάηκαν, της επανάληψης κοπετός, της επανάληψης μίσος, της επανάληψης…)

επιστροφή
η περιπλάνηση είναι  ζήτημα θέσης:
περιπέτειες που δεν άρχισαν ή που
τελείωσαν κάτω από ένα ρολόι,
δίπλα σε μια ετοιμοθάνατη λάμπα του δρόμου –
τα πεζοδρόμια, ρε, αυτά σε γδέρνουν.

(κι όλο παρενθέσεις, σαν τα Σαββατοκύριακα της ζωής μου, όλο χρόνια άχρονα, λεπτά εκλεπτυσμένα, ώρες παρωχημένες: φτου, και πάλι φτου!)

ξερατά
κι ακόμα μένουν μαύρες μες στην κοιλιά μου
οι σαπισμένες λέξεις
τα αρρωστημένα γράμματα (γράμματα-μικρόβια)
τα μισοπεθαμένα  λόγια·
κι ακόμα κουλουριάζεται το φίδι
και κάτω απ’ το δέρμα μου
ακόμα
τρίζουν οι δηλητηριασμένες γλώσσες
ακόμα
τα κρεμασμένα μου παιδιά
ζητούν εκδίκηση
ή, έστω, τον τελευταίο τους ύπνο.