τι είναι η ζωή

Απορία πνιγμένη στα πιο σκοτεινά βάθη της ψυχής. Ερωτήσεις βγαλμένες απ’ το βούρκο της μέρας. Καθώς γυρνάς, κάθιδρος, από τη βόλτα σου στα βρωμερά σοκάκια της πόλης. Απορία φτιαγμένη από αγκάθια. Κολλάει στον λαιμό. Να ψάχνεις απαντήσεις και να βρίσκεις μόνο σκουπίδια. Με σκόνη να κλείνεις τις χαραμάδες του μυαλού σου, με καπνό τις ρωγμές της σάρκας σου. Να λείπει πάντα το αλκοόλ, όσα μπουκάλια κι αν αδειάσεις. Να χτίζεις τοίχους και αναχώματα κι όλο να γκρεμίζονται. Να φτιάχνεις χαρακώματα με τ’ απομεινάρια των χρόνων σου κι όλο να παρασύρονται από χειμάρρους (θλίψης). Να ξενυχτάς ψάχνοντας λέξεις και να μην τα καταφέρνεις. Να εγκαταλείπεις. Να βάζεις τα δάχτυλά σου στην πρίζα, μπας και φωτιστεί το βράδυ. Να δαγκώνεις γυμνά καλώδια και τίποτα να μην αλλάζει. Να σέρνεσαι σε μαρμάρινα πατώματα ψάχνοντας σταλαγματιές ανάμνησης, σταγόνες ανθρώπινης υγρασίας. Να ξύνεις τους τοίχους και να μη φεύγει το μαύρο χρώμα. Να τρίβεις τα πλακάκια και να μη ξεπλένεται η βρωμιά. Όλα να ξεγλιστράνε μέσα απ’ τα χέρια σου. Όλα να ξεψυχούν σαν τις άσπρες τρίχες στα μαλλιά σου. Να μην μπορείς να φτιάξεις μισή σκέψη χωρίς να σε πιάνει το στομάχι σου. Να μην μπορείς να πεις δυο προτάσεις χωρίς να γυρίζει το κεφάλι σου. Να ακούς λόγια και να μην ξέρεις τι σημαίνουν. Να μιλάς στα πεζοδρόμια και μετά να σωριάζεσαι δίπλα στους άστεγους. Να σηκώνεσαι, να περπατάς στην άκρη του γκρεμού κι από κάτω να είναι μόνο η άσφαλτος. Να γελάνε μαζί σου οι πολυκατοικίες. Να σε κοροϊδεύουν τα μουγκά πουλιά. Να κρύβεσαι κάτω απ’ το κρεβάτι, κουλουριασμένος σαν το φίδι. Να ξυπνάς μες στο στομάχι του φιδιού. Να είσαι το φίδι. Να ανοίγεις το παντζούρι. Να κλείνεις το παντζούρι. Να ανοίγεις την πόρτα και να μπαίνεις στο πατάρι. Να κλείνεις το παράθυρο και να κατεβαίνεις στο υπόγειο. Περιγραφές. Αιματηρές συνήθειες. Απαριθμήσεις. Ταξινομήσεις. Σύνορα.