Του κελιού το παράθυρο

Το παράθυρό μου βλέπει σκοτεινές πολυκατοικίες, μια ιδέα ουρανό, λίγο πράσινο απ’ τον απέναντι λόφο κι όλη τη σιωπή του κόσμου. Το παράθυρό μου δεν ανοίγει ποτέ. Το παντζούρι με σώζει. Απ’ τις χαραμάδες του, καμιά φορά, περνάνε γράμματα και λέξεις, τυλιγμένες σιωπή. Από ένα διαμέρισμα, κάπου στα Εξάρχεια, ιδού…