ΑΝΤΡΑΣ
Σιωπηλή εποχή. Κάθε βράδυ καρφώνω τις λέξεις στους τοίχους, να μη φύγουν. Κάθε πρωί τις μετρώ και τις βγάζω λιγότερες. Όταν λιγοστεύει η ζωή, λιγοστεύουν και οι λέξεις. Ακόμα δεν έχω βρει πώς να φτιάχνω καινούργιες, ακόμα δεν κατάλαβα γιατί ο ήλιος επιμένει να βγαίνει την αυγή, παρόλο που όλα γύρω δεν έχουν κανένα νόημα. Κι όταν έρχεται η βροχή, η σκοτεινιά κλειδώνει τα παντζούρια, οι χαραμάδες σηκώνονται και φεύγουν κι όλα αρχίζουν πάλι απ’ την αρχή. Απ’ την «αρχή», καταλαβαίνεις;

ΓΥΝΑΙΚΑ
Του θανάτου είναι τ’ αστέρια. Του θανάτου και τα ξημερώματα.

ΑΝΤΡΑΣ
«Φτιαγμένος από σκοτεινιά», έτσι έλεγες. Θυμάσαι; Κι ας σερνόμουν κάτω απ’ τις λαιμητόμους, προσέχοντας να μην ξυπνήσω τα φίδια που παραμόνευαν. Πώς να κρυφτείς απ’ τα μάτια που σε κοιτάνε ως το στομάχι; Πώς να περάσεις τη φωτιά χωρίς να καείς; (σιωπή) Ύστερα, μια ανάμνηση μπήγεται στον κρόταφό μου, φλεγόμενη και μανιασμένη.  Όλα χαμένα, έξω γκρεμισμένες πολυκατοικίες, ερείπια που καπνίζουν και ανθίζουν. Άνθη ερημιάς. Εκεί που κάποτε ακούγονταν φωνές, τώρα λυσσομανά ο κρύος αέρας. Στα μπαλκόνια δεν φυτρώνουν πια λουλούδια, μόνο μαύρα φύκια. Οι σκισμένες τέντες μένουν να θυμίζουν ότι κάποτε ζούσαν εκεί  άνθρωποι, άνθρωποι που μίλαγαν και φώναζαν και γέλαγαν και μάλωναν και έκλαιγαν και… και… Κάποτε ζούσαν άνθρωποι εκεί. Κάποτε τους άκουγα να σέρνονται, να περπατάνε, να κλαψουρίζουν, να ψιθυρίζουν. Κάποτε… Όταν ήταν ακόμα καιρός. Όταν…

ΓΥΝΑΙΚΑ
Του θανάτου φαντάσματα. Φάσματα. Φαρέτρες. Φανάρια. Φασουλήδες.

ΑΝΤΡΑΣ
Όχι. (σιωπή)

Αν ήταν αλυσοδεμένος, ίσως να ήταν καλύτερα. Αν μάλιστα ήταν φυλακισμένος, είναι σίγουρος ότι τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Στο κάτω κάτω, ο έγκλειστος δεν έχει παρά το κελί του, το μαξιλάρι του και λίγο ουρανό. Τα φώτα ανάβουν, τα φώτα σβήνουν. Πρωί, μεσημέρι, βράδυ: λέξεις χωρίς σημασία. Δεν του ανήκει τίποτα, ούτε καν οι «αποφάσεις του». Δεν τον περιμένει τίποτα, ούτε καν ο «θάνατος». Αν ήταν κρατούμενος, ναι, όλα θα ήταν διαφορετικά — παραλίγο να πει: ωραία.

Συχνά πετάγεται απ’ το κρεβάτι σαν κάτι να περιμένει. Σαν τους ανάπηρους που καμιά φορά ονειρεύονται ότι είναι ακόμα αρτιμελείς ή τους θανατοποινίτες που ξαναβλέπουν την ώρα που τους έπιασαν — όμως αυτή τη φορά ξεφεύγουν απ’ τους διώκτες τους. Άλλες φορές τα μάτια του ανοίγουν άξαφνα μες στον ύπνο, σαν ν’ άκουσε φωνές ή σαν κάποιος να πέρασε δίπλα απ’ το κρεβάτι του. Ανοίγουν τα μάτια μες στο σκοτάδι, με τις κρυμμένες του σκιές και τα παλιά φαντάσματα. Ξέρει πως είναι εκεί, ξέρει πως δίπλα του στέκονται αμίλητα, μα δεν τα βλέπει. Ανοίγει τα μάτια και κοιτάει το (αόρατο) ταβάνι του, μην μπορώντας να αποφασίσει ακόμα αν βλέπει όνειρο ή αν πραγματικά είναι μία ακόμα αϋπνία. Ώσπου σηκώνεται. Και τότε όλα τελειώνουν, όλα παίρνουν το δρόμο τους, θα περιμένει πάλι το ξημέρωμα.

Δυστυχώς ο ήλιος επιμένει να βγαίνει κάθε αυγή ή, τέλος πάντων, γι’ αυτόν, όλα τα ξημερώματα να έρχονται καλπάζοντας και να του θυμίζουν ότι και πάλι μόνος θα δει το πρώτο φως μέσα απ’ τις χαραμάδες. Εκείνες τις ώρες, η σκόνη αλλάζει χρώματα, όχι όμως και όνομα. Τρεκλίζει, στριφογυρίζει, περιπλέκεται στη μύτη του, μπερδεύεται στα δάχτυλά του. Το όνομά της είναι «ερημιά». Μαζί με τον καπνό απ’ το τσιγάρο του, φτιάχνουν πίδακες ασφυξίας. Τα κατακόκκινα μάτια του μαρτυρούν όλα τα δάκρυα που πνίγει κάθε βράδυ, όλα τα όνειρα που αποφεύγει, το μαξιλάρι του που έχει βγάλει (καιρό τώρα) αγκάθια. Πριόνια αλωνίζουν μέσα στο κεφάλι του.

(και πάλι τα λογοπαίγνια, πάλι το ανακάτεμα –όχι του στομαχιού– των γραμμάτων, των λέξεων… φευ! same old stories)

εγκλωβισμένος
το τραυματισμένο μυαλό
μπερδεύεται
μες στα σκονισμένα καλώδια·
κι αν μάζεψα τη σκόνη, το χωμάτινο πάτωμα με χλευάζει:
εκτοπισμένες σκέψεις.

κι ο χρόνος
μια παρωδία των ημερών,
σε αιώνια αναμονή του τίποτα
και προσμονή των πάντων — φυσικά!

(όλα μου τα λόγια γκρεμίστηκαν, όλα μου τα γραπτά κάηκαν, της επανάληψης κοπετός, της επανάληψης μίσος, της επανάληψης…)

επιστροφή
η περιπλάνηση είναι  ζήτημα θέσης:
περιπέτειες που δεν άρχισαν ή που
τελείωσαν κάτω από ένα ρολόι,
δίπλα σε μια ετοιμοθάνατη λάμπα του δρόμου –
τα πεζοδρόμια, ρε, αυτά σε γδέρνουν.

(κι όλο παρενθέσεις, σαν τα Σαββατοκύριακα της ζωής μου, όλο χρόνια άχρονα, λεπτά εκλεπτυσμένα, ώρες παρωχημένες: φτου, και πάλι φτου!)

ξερατά
κι ακόμα μένουν μαύρες μες στην κοιλιά μου
οι σαπισμένες λέξεις
τα αρρωστημένα γράμματα (γράμματα-μικρόβια)
τα μισοπεθαμένα  λόγια·
κι ακόμα κουλουριάζεται το φίδι
και κάτω απ’ το δέρμα μου
ακόμα
τρίζουν οι δηλητηριασμένες γλώσσες
ακόμα
τα κρεμασμένα μου παιδιά
ζητούν εκδίκηση
ή, έστω, τον τελευταίο τους ύπνο.

Το τσιμπιδάκι απ’ τα μαλλιά της μένει καρφωμένο στο πάτωμα. Υπενθύμιση, μνήμη και αμνησία. Άραγε θυμάται τι σημαίνει κατάφωτο σκότος, κατασκότεινο μεσημέρι; Ο ύπνος της εξορίας έρχεται πάντα το ξημέρωμα. Ο εκτοπισμένος πριν από τους εφιάλτες, φοβάται το ίδιο του το μαξιλάρι. Πώς να ξαπλώσεις στα ξυράφια, χωρίς την πανοπλία σου ή, έστω, λίγο οινόπνευμα. Τα αδειανά μπουκάλια, σαν γκρεμισμένα τείχη, χάσκουν και χαχανίζουν.

Κι όλο μαζεύω καυσόξυλα για τη σόμπα που δεν έχω, όλο μαζεύω γράμματα για τα λόγια που σώθηκαν. Σαν ξεφτισμένη ταπετσαρία, κομμάτια «ζωής» πέφτουν και συνθλίβονται στο πάτωμα. Όσο μεγαλώνει το παρελθόν, τόσο μικραίνουν οι μέρες: οι λεπτοδείκτες μετρούν πια ώρες, ώρες κρυμμένες σε κλειδωμένα συρτάρια. Ο ηρωικός εγκλεισμός δεν είναι παρά μια παρωδία της καθημερινής ζωής. Όμως ο κόσμος συνεχίζει να μοιάζει ακατανόητος.

Και σταμάτησαν και οι μουσικές. Σιώπησαν τα στερεοφωνικά και μας έμειναν μονάχα τα μονοφωνικά φονικά: φτηνές παρηχήσεις, φτηνότερα λογοπαίγνια. Δεν είναι καιρός για παιχνίδι: κάθε χαμόγελο ματώνει τα χείλη, κάθε χαμόγελο προδίδει την οδύνη. Η τελευταία θυσία είναι η μόνιμη, αρχαία θυσία. Μια μαύρη τρύπα χάσκει πάνω απ’ το κεφάλι μου, συντρόφισσα πιστή στα βήματα που κυκλώνουν τους χαμένους δρόμους.

Ανεπίκαιρος: τα λόγια κομματιασμένα, ριγμένα στο βρώμικο περβάζι, χωμένα κάτω απ’ το σκονισμένο κρεβάτι, καρφωμένα στα πλακάκια του μπάνιου. Ούτε μια λέξη πια να μην μπορώ να φτιάξω χωρίς να αιμορραγώ, χωρίς να διαμελίζεται το χέρι, το μελάνι, το χαρτί. Η απόγνωση εγκυμονεί την αιώνια επιστροφή στο «τέλος» ή την τελεσίδικη εξορία στο παρελθόν. Εκεί που όλα έγιναν, τίποτα πια δεν μπορεί να συμβεί. Η επανάληψη κερδίζει έδαφος απ’ το παρόν, την ώρα που το μέλλον αποκόπηκε, σαν ρημαγμένο δέντρο, σαν ξεριζωμένη καρδιά, σαν σαπισμένο σάλιο. Ο εκτοπισμός δεν έχει πλέον σύνορα. Ο χρόνος αρχίζει και τελειώνει μέσα στο ποτήρι μου. Ο ραγισμένος τοίχος αντέχει ακόμα.

Γέμισε ο τόπος ηλεκτρικές κρεμάλες, σπινθήρες φωτίζουν το κελί μου, μια μυρωδιά από αντισηπτικό απλώνεται ένα γύρω. Τα τραγούδια γδέρνουν το τραπέζι με τον λίγωμά τους, η φωνή του τραγουδιστή μέγγενη, τα τουμπελέκια πριονίζουν την καρέκλα μου. Παγωμένη λάβα κάτω απ’ τις φτέρνες μου, καίγεται ο λαιμός μου απ’ τις ανήσυχες σκέψεις. Και μέτρησα όλη τη νύχτα, περπατώντας πάνω στα καρφιά μου. Μάζεψα όλα τα λεπτά της μες στο κεφάλι μου, ουρλιάζοντας πάνω απ’ την ερημιά των πολυκατοικιών. Σε μια άλλη ζωή, θα έγραφα για τις αϋπνίες και τις ημικρανίες, για την ερημιά και τη νύχτα, για την σκοτεινιά και την ερήμωση. Κι ακόμα δεν έμαθα από τι είμαι φτιαγμένος, ακόμα δεν έμαθα πώς να μιλάω σε κλειστά αυτιά, ακόμα δεν έμαθα πώς να μαζεύω λέξεις ή, έστω, γράμματα, ακόμα δεν έμαθα τι εννοούν τα τραγούδια, τι θέλουν να πουν τα ποιήματα.

Και δεν θέλησα τίποτα. Παρά μόνο ένα λευκό χάδι. Μόνο ένα παγωμένο χέρι στο πυρακτωμένο κούτελό μου. Μισή αγκαλιά μονάχα. Ένα γεμάτο βλέμμα. Και μια ολόκληρη σιωπή μπροστά στον πόνο μου — και τη σκοτεινιά μου.

ήχοι και κρότοι
η πομπή ξεκίνησε
και πάλι λείπω
μουγκρίζει  ο καιρός
έξω απ’ το κλειστό
παντζούρι
αλλά, εδώ μέσα,
μόνο μαύρες τρύπες
παλιές ιστορίες
κι αυτές
οι άθλιες,
οι ριζωμένες αναμνήσεις.

κρατάω την αναπνοή μου
μέχρι να  ξημερώσει το βράδυ
δεν φτουράει το αλκοόλ, μάτια μου,
«ο πόνος ξέρει κολύμπι», θυμάσαι;

το πατάρι μου έχει γεμίσει
με ξεραμένες θλίψεις
κι αραχνιασμένα όνειρα
και συνεχίζω
να παραχώνω χρησμούς
και μέρες
και σκελετούς
– ως πότε λοιπόν; –
δεν περιμένω τίποτα
δεν έχει άκρη το τούνελ
δεν έχει φως η μέρα

οι μαύρες τρύπες
δεν μπαζώνονται
δεν κλείνουν
οι μαύρες τρύπες
είναι
το τέρμα
της θυσίας.

Ίσως πάλι να ‘ναι
ο χτύπος του ρολογιού
όταν
υψώνεται αβάσταχτο το
μεσημέρι
όταν
ο ήλιος εκσφενδονίζει
τις τρομερές φωτεινές
σκιές του.

Στο φλιτζάνι μου κολυμπάνε
μαύροι καπνοί.
Στο στόμα μου σαπίζουν
αλκοολικά βράδια.
Το κεφάλι μου ετοιμάζεται
να σπάσει
απ’ τις εκρήξεις και τις
σιωπές.
Τα λόγια
(της)
γδέρνουν το κρανίο
(μου).
Πίδακες
πόνου
σέρνουν
το χορό.

Τόσα κεριά
λιωμένα –
τα μάτια αρνούνται
να υπακούσουν
– τόσα κλειστά
χαράματα.
Μόνο ο
ιδρώτας να
σημαδεύει τις νύχτες
μέχρι τα πυρωμένα
πρωινά.
Λευκά βράδια
σκοτεινά απομεσήμερα
κατάμαυρες μέρες.
Οι μνήμες
πριονίζουν
το στερέωμα
και το λαιμό
(μου).

Παραβιάστηκαν, λέω, οι κανόνες και ξεπεράστηκαν τα όρια. Με την προδοσία μαθαίνεις να ζεις νωρίς, αν είσαι τυχερός. Γνωρίζεις τότε τους «ανθρώπους» απ’ την καλή και την ανάποδη. Χωρίς αυταπάτες, μπορείς να φτιάξεις το πεδίο της μάχης (σου).  Κι ας μην αλλάζουν οι άνθρωποι. Βαριές λέξεις, φτιαγμένες από αφρό: φλόγες κυκλώνουν το μυαλό, ερμητικά γράμματα χωρίς διέξοδο. Τριγυρνώ μέσα στο κεφάλι μου και ψάχνω τη λέξη που θα με λυτρώσει. Μάταιος κόπος. Η παλινωδία είναι το άλλο όνομα της παρωδίας: ζω μόνος, όχι μοναχικά, διάγω εξόριστος, όχι εξορισμένος. Στης φαντασίας τα ποτάμια κολύμπησα πολλές φορές, μέχρι που στέρεψαν. Τώρα κάθομαι στης όχθης το ξεραμένο χώμα κι αναρωτιέμαι: πού πήγαν, ρε γαμώτο, οι μέρες της φωτιάς; Πού χάθηκε το θάρρος, μες στο θέρος;

Ανώφελες ερωτήσεις, καημένε. Όλος ο κόσμος έχει γίνει μια μικροσκοπική παγωμένη πέτρα. Στα βράχια ζουν φαντάσματα, ως γνωστόν. Κι η θάλασσα, που μόνο αυτή ξέρει από σκοτεινιά, τα χαϊδεύει μήπως και τους πάρει λίγο τον πόνο. Θυσία, φόρος στην ερημιά, το χέρι της απόγνωσης είναι τόσο ζεστό. Το κεφάλι μου έχει πάρει φωτιά. Τα δάκρυά μου είναι πυρακτωμένα. Δεν χωράω πουθενά, δεν με χωράει ο τόπος. Πνίγεται η ανάσα, το σάλιο κολλάει στο λαιμό, κάθε μου λέξη είναι φτιαγμένη από σιωπή. Όλα ειπώθηκαν, αλλά τίποτα δεν ακούστηκε. Μια ζωή τα ίδια: άγραφα γράμματα, γραμμένα ημερολόγια, ξεσκισμένες διαδρομές και λεωφόροι που αγκομαχούν κάτω απ’ τα βήματά μου. Ούτε ένα σπίρτο δεν μου ‘χει μείνει πια. Αρνούμαι το φως, αρνούμαι τη μέρα. Υποκύπτω, δηλαδή, και παραδέχομαι την ήττα. Όχι συνθηκολόγηση ούτε οπισθοχώρηση. Απλή, καθαρή, περίλαμπρη ήττα. Μόνοι μας θα βαδίσουμε ως το τέλος του δρόμου. Ας είναι.