μετωπικά

μετωπική σύγκρουση
το μέτωπο βράζει
στενωπός
τα βουνά θρυμματίζονται
οι λόφοι περιμένουν τη σπίθα
τα πλακόστρωτα ξερνούν
κρίση μετώπου
σκαλιστά δάκρυα
τα νέα χιλιόμετρα
οι παλιές λέξεις
σφύζει το αίμα
ο τρόμος στροβιλίζεται
φωνές
και ουρλιαχτά
η βροχή μετεωρίζεται
η εποχή του θάρρους
σπάει τις θύρες
κι ανοίγει τα παράθυρα

η επιστροφή του εκτοπισμού

το γαϊτανάκι είναι χώρος και χρόνος, αντεστραμμένος κι αναποδογυρισμένος. μια θηλειά που δεν λέει να λυθεί. ένας κόμπος στα πόδια που ματώνει τα βήματα. σε κάθε σκαλοπάτι αφήνεις κι ένα κομμάτι σάρκας. κι ας κατεβαίνεις στα πιο οικεία βάθη. το χάος δεν αιωρείται, ανακυκλώνεται. η γλώσσα των ανθρώπων εξακολουθεί να σου διαφεύγει. από το γκρίζο ως το μαύρο ο δρόμος χάσκει και σε καλεί στα παλιά λημέρια. στάσου, λοιπόν, για λίγο στο κεφαλόσκαλο. ο κάτω όροφος είναι από παλιά γνωστός: ο τρελός με το κερί στριφογυρίζει ακόμα, σέρνοντας τις σκισμένες παντόφλες του. η πόρτα ανοίγει λίγο λίγο και απ ‘τη χαραμάδα χάσκει το γνώριμο αιμάτινο, σκοτεινό φως. σε «διώχνουν» πάλι τα «πράγματα» και τα αρρωστημένα πρωινά: να θες να ξεριζώσεις το μυαλό σου, να κρεμαστείς απ’ το παντζούρι. πάλι στις σκιές κυκλοφορείς και χάνεσαι.

Χρέη Απλήρωτα

Χρόνια τώρα κλείνω λογαριασμούς,

μα μένουν ακόμα απλήρωτα τα χρέη.

Γράμματα, Γράμματα, Γράμματα…

Επιστολές που έμειναν μισές, λέξεις που γύρεψαν τη μέρα και βρήκαν μόνο νύχτα, λόγια που ξέμειναν κρεμασμένα σε ηλεκτρικά σύρματα ή σε βουβά βλέμματα.
Οι γρατζουνιές στους τοίχους δεν είναι καινούργιες… κάθε βράδυ τις σβήνω με τη γόμα, κάθε πρωί τις ξαναβρίσκω πιο βαθιές. Χαρακιές, χαράγματα, χαράματα.

Απέραντο κελί, κίτρινα τετράδια, κιτρινισμένα δάχτυλα, συμ-
πτώματα — νεκρές φύσεις (ή αφασίες) — καπνοί που πά-
λιωσαν σαν τα όνειρά μου… μπαγιάτικα όνειρα. Νυχτοφύλακας
ήθελα κάποτε να γίνω ή φαροφύλακας· τώρα φυλάω μόνο τα κου-
ρέλια και τα σκουπίδια! Παγίδες και δόκανα, μετέ-
ωρες καταδίκες, καταδικασμένες ώρες. Τα μπουκάλια άδειασαν,
τα παυσίπονα μπλέκονται με χρωματισμένα μάτια, πώς να
αρχίσεις και πώς να τελειώσεις;

Χειμώνας και χιόνια, κρεμασμένα εσώ-
ρουχα που δεν φορέθηκαν παρά μόνο σε βράδια
έρημα και φλογισμένα. Όλη η παγωνιά να πληρώνεται με
ηρεμιστικά και κρεμάλες.

ανατριχίλα

Αρχίζω απ’ τις λέξεις και καταλήγω στις ρωγμές: σαν να λέμε απ’ το καταφύγιο στη σιωπή και πάλι πίσω. Τελευταία διαβάζω παλιά γράμματα και σκονισμένα ημερολόγια. Όλα μου τα γραπτά δεν γεμίζουν μια σελίδα ημερολογίου, όλα μου τα ημερολόγια δεν γεμίζουν ένα φορείο. Κι αν είχα τίποτα να σου πω μπορεί να άνοιγε μόνο του το ξύλινο παντζούρι μου. Όμως δεν έχω· και οι αρχαίες μου κουρτίνες θα με χλευάζουν για πάντα. Απόψε τα μαύρα μου σεντόνια έγιναν ωκεανός. Κι η θλίψη επέστρεψε μαζί με τα στοιχειωμένα σου μαλλιά.

Μες στο κελί όλα είναι πανάρχαια σαν τη σκόνη που μαζεύω πίσω απ’ το καλοριφέρ. Άγνωστα έπιπλα που ποτέ δεν μου ανήκαν κι όμως είναι τόσο δικά μου, όσο και οι πληγές στο δέρμα μου. Τα φίδια ξύπνησαν και πάλι, μαζί με το πηχτό αίμα που κοπανάει το κρανίο μου. Πριόνια και σφυριά με νανουρίζουν και όλη νύχτα γνέθουν εφιάλτες. Διακοπές απ’ τη «ζωή» και λησμονιά: να κρύβομαι κάτω απ’ τα μαλλιά της, να ξαπλώνω στη μασχάλη της, να κοιμάμαι στη υγρασία των μηρών της.

Απόψε σπάει η σάρκα μου, θρυμματίζεται το δέρμα μου. Γνωστά πράγματα, παλιές διαδρομές. Απ’ το κρεβάτι στο γραφείο κι απ΄το τσιγάρο στο ποτό. Οι τρελοί και οι εξόριστοι έχουν πάντα ένα μπουκάλι στην τσέπη τους. Δεν έχει σημασία αν είναι γεμάτο ή άδειο. Εγώ έχω δύο. Ένα για το μυαλό μου και ένα για το άπειρο «όχι». «Η άρνηση της λησμονιάς είναι ταυτόσημη με την απώλεια της ασφάλειας». Αξίωμα! «Η προδοσία της νύχτας είναι έγκλημα». Κοινοτοπία! «Ο πόνος και η μοναξιά ισοδυναμούν με τα βαλτόνερα των υπονόμων». Αλήθεια!

Ο πεθαμένος ύπνος, ο σκοτωμένος ύπνος… Οι λευκές νύχτες… Το κελί μου δεν έχει φως, αγάπη μου… Και τώρα το ξέρεις κι αυτό. Σαν τις σκοτεινές σιωπές μου. Την επόμενη φορά θα χαράξω σ’ όλους τους τοίχους τα λόγια που αγαπάς… και στα πατώματα όλα όσα δεν σου είπα ποτέ.

γδαρμένες σάρκες

οι γδαρμένες σάρκες
δεν είναι παρά
υπο-
μνήματα
της ζωής που δεν ενώνεται
με τίποτα.

οι γδαρμένες σάρκες
δεν είναι παρά
προ-
ειδοποιήσεις
του κακού που πασχίζεις
ν’ αποφύγεις,
χρόνια τώρα.

οι γδαρμένες σάρκες
δεν είναι παρά
φάροι
και φανάρια
που λαμπυρίζουν
σαν αστέρια
πίσω από θολά σύννεφα.

οι γδαρμένες σάρκες
επιβεβαίωση
της πρωινής θλίψης
της βραδινής πάλης
της μεσημεριανής κρεμάλας.

βουβό ημερολόγιο

08.05.08

Κατάκοπος. Δερνόμουν όλο τ’ απόγευμα με μεταλλικούς εγκεφάλους και σιχαμένα λιπ-γκλος. Ώρες ώρες θες να τους πιάσεις απ’ το λαιμό. Στη φαντασία μου είναι πεσμένοι στο πάτωμα και φτύνουν δόντια πάνω στα παπούτσια μου. Στα όνειρά μου είναι κουλουριασμένοι, γεμάτοι αίματα και σάλια και σπασμένα πλευρά. Πλαστικά βλέμματα, γλυψίματα και ανώφελα λόγια. Μια παρωδία ζωής, μια μίζερη σοβαρότητα. Τα πόδια μου δε με κρατάνε. Η υγρασία της πόλης με θολώνει.

φτου

Μπα! Λέω να μην κρεμαστώ σήμερα.

Όλη νύχτα
καιγόμουνα με αποτσίγαρα·
έσκίζα με τα δόντια τις φλέβες μου

Όλη νύχτα
κρύωνα.

Μόνος.

μετά τη φωλιά της

Ορίστε τώρα.
Λαμβάνουμε μηνύματα καπνού κι απάτης,
εξαπάτησης κι αγάπης.
Εμείς οι ανέστιοι, εμείς οι έγκλειστοι!

Αδημονούσαμε ολημερίς
(με κάτι κρίνα θολωμένα από δίπλα
να τσαλαπατούν τις σκέψεις μας)
για ένα καταφύγιο, μια θλίψη νέα ίσως.

Από νωρίς μας μάτωνε ο ήλιος
και μια δυσοίωνη ραθυμία.

Ορίστε τώρα.
Φυματικοί κι ανάπηροι εκκλιπαρούμε νύχτες σιωπής,
νύχτες γεμάτες βαρέλια αλκοόλ
και ποταμούς ονείρων.
Κι εκείνη
– η εφευρέτρια της σιωπής –
μας εγκαλεί για έλλειψη
για αποχή και σκότος.
Εμάς τους ανέστιους!
Εμάς τους έγκλειστους!

Εμάς τους παλιάτσους!

στη φωλιά της

Πρώτα μας πλήρωσε τα ποτά και μετά μας παρέσυρε στη φωλιά της. Εκεί, ξαπλωμένη στη γωνιά της έβγαζε απ’ το στόμα της μέλι και καπνούς, ομολογώντας παρελθόντα και ξορκίζοντας κακά μελλούμενα κι αόριστα. Στα πλακάκια η σκιά της έσερνε τις παλιές αλυσίδες, από καιρό σκουριασμένες. Κι αντί να τρομάξουμε, λαχταρούσαμε τα χέρια της και στις σιωπές της τρέμαμε μήπως πάψει να αγκαλιάζει. Βουτηχτές, στα τρίσβαθα των ματιών της, ήρθε η ζέστη της νύχτας να μας κυκλώσει.