έρως και θάνατος

Έστρωσα απόψε τα μαύρα μου σεντόνια — ταιριάζουν με το
ρίγος του σπασμού σου, μπλέκονται με το σκοτάδι των ματιών σου…
ωχρή μου αγαπημένη, πλάγιασε δίπλα στις μνήμες των χεριών μου
κι άσε τα όνειρά σου να μου δείχνουν τους αρχαίους σου δρόμους

κρύψε με κάτω απ’ τις παλάμες σου, αγαπημένη, τη θλίψη μου
αγκάλιασε άλλη μια φορά,  όπως τότε… τότε που γκρεμίζονταν τα
ικριώματα απ’ τη φωνή σου και το τραγούδι σου.

θύματα του τρόμου,θρύμματα του πόνου.το τέλος αρχίζει,μάτια μου!
άστεγοι ποιητές χλευάζουν τα λόγια μας, ρακοσυλλέκτες θεατρίνοι
νοσταλγούν τις σιωπές μας… το κρίμα και το λάθος: όλες οι λέξεις μου
αδειανά φαρμακεία και μπαγιάτικα παυσίπονα. να σε κρατώ σαν
τρομαγμένο χθες, να σε καταπίνω σαν λυσσασμένο τώρα… ας λιώνει ο
ουρανός μέσα στα μάτια σου… κι ας χαρακώνεται η νύχτα κάτω απ’ τα
πόδια σου. Όλες μου οι σιωπές μια λέξη ματωμένη… και ένας θρήνος.

via photo.net

φάσματα, φαντάσματα, φαντασίες

φυγή και διαφυγή, δρόμοι κλειστοί, αδυναμίες, μες στο κατ
ακαλόκαιρο, αργοπορημένη έξοδος, ηρωική ή κωμική, μάλλον παυσίπο
νη (ή έτσι ελπίζω), ένα χέρι με πιάνει απ’ το λαιμό, επισ
τρέφει ο θάνατος και ο χειμώνας, ποιος να μου το’ λεγε, εκτ
άσεις εσωτερικές προσωπικής ιστορίας, ει μη και παρωδίας, αναμνή
σεις άρρωστες, μπαγιάτικες σαν ξεραμένα σπέρματα, κατάλοιπα αυνανισ
μού και ονειρώξεων επίπονων, επίμοχθων, επίορκων, επίπλ
αστων. μην υποκύπτεις! μην προσπερνάς! μη λησμονείς! μην σακα
τέψεις την ανάπηρη σκια σου! πυρπολημένες νύχτες, σκιάχτρα και τέρ
ατα, όλος μου ο φόβος δεν κάνει ένα χαμόγελό σου.

φέτος όλα επιστρέφουν

κτίσματα, ρινίσματα, αποκαΐδια·
ατάκτως αυθάδικα κι απρόσμενα, ενίοτε δε και
θλιμμένα, μουγγά κι απελπισμένα·
ήτοι: εκεί που σύρθηκα, εκεί που έγλειψα, εκεί που πόνεσα,
λοβοί και λαιμητόμοι, λιμοί και λαιστρυγόνες — να μου θυμίζουν:
ωδίνες που ξερνούσαν τη δειλία μου και την ευχή μου, κι ένα
σημάδι κάτω απ’ τον δεξιό μου πνεύμονα, όλη μου
η ανάγκη κι όλος ο έρωτας, τουτέστιν ο τρόμος…  και ο πόνος.

&

πτώση: σάλτο στο κενό, με χέρια ματωμένα και παράθυρα κλειστά
αρνήσεις: σφαγιασμένες λέξεις και κρυψώνες μέσα σε γράμματα
ρείθρα: γλίστρημα πάνω σ’ αλκοόλ μπαγιάτικο και χαλασμένο
εκτοπισμός: (με έδιωχναν τα χέρια σου και ο γυμνός λαιμός σου)
λόγια: τουτέστιν φλυαρίες και συνωστισμός, τουτέστιν φρίκη
θυσία: μια ώρα που αυτοκτόνησε, ήταν 02:17, 03:08, 04:45 ή 05:10;;;
όχι: κλειστό παντζούρι, κατεβασμένα στόρια, σιωπές
ναι: ολόγυμνη σε ήθελα μέσα στο θάνατο, γι’ αυτό σ’ αρνήθηκα.

των δύο εβδομάδων (ακροστιχίδα)

κατοπινοί καιροί– το μέλλον έγινε παρόν μέσα στις φλόγες!
οιωνοί και συννεφόσχημα φάσματα: καπνός είναι ή δακρυγόνο;
υπόγεια λαγούμια, κατοικίες των αλλοπαρμένων,
κιγκλιδώματα ανθισμένα, γεμάτα φρίκη, γεμάτα πάθος.
ορκίζονται οι ανέστιοι στο όνομα του δρόμου και
υποτάσσονται στο κάλεσμα της φωτιάς και της μανίας.
λιντσάρισμα σ’ όλες τις λέξεις! αυτό μονάχα μένει.
ο λύκος παραφυλάει, τα δόντια του μυρίζουν θάνατο, στις
φτέρνες του είναι κεντημένα εθνόσημα και θυρεοί.
όλο μαζεύει τα λόγια μας, όλο μασάει τα γράμματά μας:
ρουφάει σκέψεις, ρουθουνίζει πτώματα, αναμασά σημαίες.
οι ολονυχτίες, όμως, ξημερώνουν αποκαΐδια και λαιμητόμους,
ιστορώντας το τώρα, το ποτέ και το πέραν.

φύλακες συνόρων

Σε βρήκα μέσα στην ορεινή ομίχλη, την ώρα που
ύστατα δευτερόλεπτα γλιστρούσαν στο παράθυρο, κι ατμοί
ναρκοθετούσαν τ’ απομεσήμερο του ταξιδιού. Σε βρήκα,
ολόλευκη μες στην καταχνιά της λίμνης, σύννεφα να μαδάς,
ριπίσματα φωνών κι ασμάτων να συλλέγει. Σε βρήκα,
απρόσμενα να περιμένεις την απαντοχή που δε σου είχα υποσχεθεί.

Υ.Γ. τι κι αν δεν υποσχέθηκα;
η σάρκα φέρει ακόμα
ακόμα την πληγή
εκεί που γδύθηκες πρώτη φορά

ψυχοσωματικά

ψάχνω κάτω απ’ το δέρμα μου. τα φίδια γ–
υρίζουν όλη νύχτα, γυρεύοντας τροφή και στέγη. στά–
χτες πάνω στο θρανίο μου, στάχτες κάτω απ’ το κρεβάτι.
ολόκληρα καλοκαίρια τα τάιζα εφιάλτες. γέμι–
σαν τις κοιλιές του με ξέφτια απ’ τα γραπτά μου, με παγ–
ωμένες φαντασίες και πόνους απ’ τα μεσημέρια
μου. περήφανες ήττες, στύσεις που χάθηκαν, στύσεις που έλιωσ–
αν μέσα στα χέρια μου. των έγκλεισ–
των οι ηδονές,  πουλιά που ξέχασαν πώς να πετάνε, πουλ–
ιά που ξέπεσαν και ούτε να κλάψουν δεν μπορούν.
κέρινες μέρες, τα φίδια μου θα τ–
άιζω, μέχρι να σωθούν τα βράδια μου.

πόνος, πόνοι, πόρπες

ημερήσια εσωστρέφεια, κυκλώνες απόγνωσης·
με νύχια και με δόντια, ριζώνω στην καρέκλα μου.
ικέτης! το σάλιο της ζητούσα όλη τη νύχτα,
κοιλάδες ονειρευόμουν: την κοιλιά της, το στρίφωμα της πλάτης·
ρακένδυτα όνειρα, χαραγμένα πατώματα,
αρχή και τέλος τα δύο της στήθη:
ναύτες κρεμιούνται κάτω απ’ τη σκιά τους. Όμως εδω…
ίχνη πόνου κάτω απ’ το κρανίο, ολονύχτια
ακροβασία πάνω σε παυσίπονα.

Το σώμα (τριλογία ανάστροφη, Γ΄)

ατρόμητα τα μάτια της, σαν τα χέρια της, σαν το
γαμήσι που μετεωριζόταν πάνω απ’ τα κεφάλια μας.
άδικοι κόποι; όχι! τι να καταλάβουν οι βάρβαροι, όταν ξεσκίζονται τα μάτια;
πυρακτωμένα μάτια, αληθινά σαν κόλαση, καθαρά σαν πόνος… και καυλωμένα από
ηδονικών απομεσήμερων αναμνήσεις.

Το σώμα (τριλογία ανάστροφη, Β΄)

ονειρεμένο κορμί, στις καμπύλες σου η ανάσα
μου αργοπορεί, αγκομαχά, και στου μουνιού το τρίχωμα τ
ο μάτι μου δακρύζει, προσμένοντας
ρινίσματα σπέρματος και πίδακες υγρών. ερεθισμένα όργανα
φυτρώνουν κάτω απ’ τα σκεπάσματα. ζητιάνεψα ηδονές άδολες, ταξ
ιδεύοντας πάνω στη γύμνια σου. και στις φωτογραφίες σου
άνοιξα διάπλατα τ’ απέραντο.

Το σώμα (τριλογία ανάστροφη, Α΄)

έκρυθμοι καιροί, εκτροχιασμένοι,
ρεμβασμοί πάνω από λόγια γραμμένα κι άγραφα …
ωθήσεις φαντάζομαι και ώσεις φαλλών μέχρι τα
τρίσβαθα κόλπων μουσκεμένων και γενναίων.
ανάπηρες φαντασιώσεις, ματαιωμένα πρωινά κι ερωτευμένες λέξει
ς

Όταν διεγείρονται…

…μπορούν να γράψουν κάτι σαν ποίηση με λέξεις άγριες. Της γης γεννήματα και της οσμής οράματα. Μπορούν, λοιπόν, να αγαπήσουν την ηχώ των «βυζιών», το άρωμα του «μουνιού» και την αφή του «κώλου». Αισχρά και πρόστυχα λόγια δε γνωρίζουν όταν διεγείρονται. Προσκυνητές των στύσεων, αφουγκράζονται το παλλόμενο σπέρμα ως τις φλέβες του μυαλού τους. Τα δάχτυλά τους ξυπνούν μέσα στη νύχτα και με μελάνια γράφουν κραυγές σε τοίχους. Μηνύματα στέλνουν με τον αέρα, σε άγρα κορμιών…

Το σώμα… (τριλογία, μέρος Γ)

μια ομορφιά ασπρόμαυρη σύρθηκε ως εδώ, σαν του χι
ονιού το σκίσιμο, σαν του νερού το κλάμα. Με λόγια
υπέροχα μου μίλησε το στήθος της… Και στην καμπύλη του γεν
νήθηκα ξανά, σαν έμβρυο που σώθηκε απ’ τον κατακλυσμό, σαν ερημ
ίτης που το θάνατο αψήφισε πέφτοντας στο γκρεμό.

Το σώμα… (τριλογία, μέρος Β)

Βυθίστηκα απόψε
σε μια φωτογραφία
ανεπανάληπτη.
Yπέροχα όνειρα γεννήθηκαν
σ’ ένα κομμμάτι σάρκας
γυμνής
(κι απέραντης)
Zητιάνεψα με τη γλώσσα μου τη γεύση της,
υποκύπτοντας σε στύσεις απρόσμενες.
Iκέτεψα
για λίγο ιδρώτα απ’ τη μασχάλη της, για
λίγο δάκρυ απ’ τα μάτια της.
Aγάπησα ξανά
όλη την ομορφιά που μου χαρίστηκε.

Το σώμα… (τριλογία, μέρος Α)

Κρίνων οσμές, βγαλμένες από μια μνήμη σάρκινη, μνήμη αφής … Tαξίδευα –
ώρες ατέλειωτες — πάνω στη σάρκα της… (κι ας μην το έμαθε ποτέ), σκαλίζοντας
λέξεις στον άνεμο, ελπίζοντας να φτάσουν κάποτε και να μπλεχτούν κάτω απ’ τα ρούχα της… τα ρούχα που κρύβαν
oρίζοντες πορφυρωμένους από καμπύλες , ναούς κρυστάλλινους, τους δυο γοφούς τη
ς

α.δ.ρ.ά.ν.ε.ι.α.

αρρωστημένες μέρες
διάστικτες από μαχαιριές
ρημαγμένα πρωινά
άνυδρα δειλινά
νύχτες μάταιες –
ερπετά τριγύρω
ικριώματα σκέψεων, λέξεων κι
αποριών