αποφάσεις

θα αλωνίζω πάνω από τραπέζια γεμάτα αλκοόλ
και θα πέφτω σε υπονόμους μαζί με τρύπιες δεκάρες

θα κρύβομαι πίσω από νερατζιές, ψιθυρίζοντας
ανάπηρα ποιήματα και παλιά ποδοσφαιρικά συνθήματα

θα παίρνω πάντα τον άδειο δρόμο, το δρόμο της σκιάς
σε έγκλειστες σιωπές και ριγμένα ερείπια

θα ξεχνώ το κοστούμι κάτω απ’ το κρεβάτι
και τη γύμνια μέσα στα δάχτυλά της

θα ξενυχτώ μέσα σε ποτήρια και άδεια μπουκάλια
και θα σέρνομαι από υπόγεια σ’ υπόγεια

θ’ αναζητώ μικρές ελπίδες, κάτω από μαραμένα γιασεμιά
και θα ξυρίζω φλέβες τρομαγμένες

θα προτιμώ τη χλεύη και την ερημιά
ξερνώντας όλα τα πλαστικά τους λόγια

θα προτιμώ την αφασία και την έχθρα
θα λέω τα πράγματα με τ’ όνομά τους:

πούτσες, παπάρια, μαλακίες, σκατά
και μουνί, και γαμήσι, και καύλα και «άντε γαμηθείτε επιτέλους»…

βουτιές

βουτηχτής

και βουτηγμένος

σ’ αλκοόλ

[...τι σκέφτηκες; τρελή!]

κράζαν οι μπαγλαμάδες

λησμονιά και θύμησες

αντάμα·

κράζαν πενιές γεμάες πένθος

και ζωή

και θλίψη.

εγώ κοιτούσα το ταβάνι

κι έλεγα

αχ!

κι έλεγα

να!

η κρεμάλα του λαιμού μου.