εορτές-απόηχος

Εορτάσιμες φωνές, σιωπές κι αποσιωπητικά… Δώρα πλαστικά και αγκαλιές υποχρεωτικές, σαν εκτελεστικά αποσπάσματα. Ακροβατούσα πάνω σε λεπίδες τόσες μέρες, ρίχνοντας φρέσκο αλκοόλ σε μπαγιάτικες φλέβες. Τι έχει μεγαλύτερη σημασία; Η φωνή της ή η σιωπή της;

Ανακατεύω τις λέξεις μου, αλλά οι προτάσεις μου μένουν λειψές. Με χλευάζουν ορφανά γράμματα και χαμένες επιστολές. Ό,τι αρνήθηκα και ό,τι άφησα. Επιστροφές και προδοσίες. Αν έκανα μία ευχή απόψε ήταν η παλαιότερη απ’ όλες: να μην ξεχάσω — ποτέ ξανά. Το κελί μου βρέχει φωτιά και θλίψη. Ευτυχώς υπάρχουν ακόμα τα παγωμένα σεντόνια.

Πολιορκία από του χρόνου τα απόνερα: ένα σάλτο στην άβυσσο, μονάχα αυτό ζήτησα. Κι οι φίλοι μου προσφέρουν για δώρα τρεις κρεμάλες: μία για κάθε μου σιωπή. Κι αν τους έπιανα απ’ το λαιμό; Κι αν κατέβαινα τη σκάλα ως το πιο σκοτεινό της βάθος;

Εδώ μπαίνει στη σκηνή ο κομπάρσος. Βωβός ρόλος. Κομμένη γλώσσα. Ασθματική ανάσα. Σιωπή πριν ξαναρχίσει να γυρίζει το κεφάλι μου.