γεωγραφία

στη γεωγραφία του πόνου
μαύρες τρύπες
τα βιβλία, τα τετράδια, τα πληκτρολόγια

στην αγιογραφία της ερημιάς
σημάδια φωτεινά
βουβές μουσικές και τυφλές εικόνες

ήρθαν οι μέρες που γύρισε ανάποδα
το ποτέ και το πάντα
ήρθαν τα βράδια που ανέβηκα
στην κορυφή του λόφου
να μαζέψω τις λουφαγμένες μου
σιωπές

ανατριχιάζω μπροστά στα «χάχανα του κόσμου»
και οι κρυφή μου συνομιλία με τα φαντάσματα
με σώνει απ’ το φόνο
ή την αυτοκτονία

τα ημερολόγιά μου αγκομαχούν όπως και τα ποτήρια μου
φιάλες αδειανές και στάλες στα πατώματα
καρέκλες, κρεβάτια, τασάκια
πολεμοφόδια για τις φωτιές που
δεν θ’ ανάψω.

διακοπές και στα μούτρα τους

γεμίζουν βαλίτσες με κάθε λογής ανοησίες
κι αφήνουν προσεκτικά απ’ έξω όλα τα όνειρά τους
βγάζουν απ’ την τσέπη τα εισιτήρια
βγάζουν απ’ το κεφάλι τις ομπρέλες
ελπίζουν σε ξαπλώστρες, αντηλιακά και λάδια
φαντασιώνονται μόνο μαργαριτάρια,
προφυλακτικά, υγρά και ιδρωμένα.

πανικός στις προβλήτες·
ολονυχτίες σε καταστρώματα γεμάτα αρχαίες φωνές:
δραματικοί αγώνες σε θερινές κωμωδίες·
το καλαμάκι του φραπέ είναι το όπλο τους,
μ’ ένα σουβλάκι κυνηγάνε ανεμόμυλους.

όλοι τους οι δρόμοι οδηγούν στην ίδια παραλία·
διαταγές ακολουθούν, ωσάν κατάδικοι σε
στρατόπεδα συγκέντρωσης
σπάστε τα βότσαλα μέχρι να γίνουν άμμος
σπάστε την άμμο μέχρι να γίνει έρημος
σπάστε την έρημο μέχρι να γίνει θάνατος.

κάποτε θα αγαπήσω ένα βράχο
και θα τον κάνω αδερφό μου.
θ’ αφήσω το κεφάλι μου σε μια γωνία
κι ολοημερίς θα κρύβομαι πίσω απ’ τα δέντρα.
κάποτε θα βρω μια θαλασσινή σκιά
και κάθε νύχτα θα μετράω βότσαλα.
κάποτε θα ξεκινήσω το ταξίδι που δεν έγινε
και θα ‘ρθω να σε βρω πλάι στην αρχαία λίμνη.