…λέξεις…

Φαντασιώσεις μεγαλείου και Ταπεινώσεις ανικανότητας. Το αιώνιο δίλημμα, γεμάτο από ακυρώσεις, ονειρώξεις, ηδονές, επιστολές και, πάνω απ’ όλα, αναστολές. Αναβάλλοντας, ζεις περισσότερο άραγε; [Πολύ αμφιβάλλω].

Ανέβηκα, ωστόσο, την ανηφόρα, για ένα καρτούτσο κρασί, μαζί με δυο κουβέντες. Κι ύστερα πολυλογία, φλυαρία, άγνωστοι που παίζουν τους γνωστούς και τους φίλους [σαν τους κλέφτες και τους αστυνόμους].

Μαζεύω τις λέξεις μου για τις κρύες νύχτες του χειμώνα. Λιγοστεύουν τα απομεσήμερα, μην το ξεχνάς! Λέξεις-κλειδιά, κώδικες άγνωστων γλωσσών, δέκα λέξεις-δέκα τόμοι μιας βιογραφίας που ποτέ δεν θα γραφτεί. Άλλοι μαζεύουν γραμματόσημα, καρτ-ποστάλ, πεταλούδες, κορμιά, μουνιά και σπέρματα. Εγώ λέξεις.

Κάποτε θα τις χαράξω πάνω στο κορμί της. Και τότε θα ‘μαστε αληθινά αδέρφια. Οι ίδιες χαρακιές, οι ίδιες πληγές. Μέσα και έξω. Κάποτε θα γεμίσουν τους τοίχους και τα χαρτιά μου, σαν το χέρι της, σαν το λαιμό της. Κάποτε… Ή ίσως και ποτέ.