των δύο εβδομάδων (ακροστιχίδα)

κατοπινοί καιροί– το μέλλον έγινε παρόν μέσα στις φλόγες!
οιωνοί και συννεφόσχημα φάσματα: καπνός είναι ή δακρυγόνο;
υπόγεια λαγούμια, κατοικίες των αλλοπαρμένων,
κιγκλιδώματα ανθισμένα, γεμάτα φρίκη, γεμάτα πάθος.
ορκίζονται οι ανέστιοι στο όνομα του δρόμου και
υποτάσσονται στο κάλεσμα της φωτιάς και της μανίας.
λιντσάρισμα σ’ όλες τις λέξεις! αυτό μονάχα μένει.
ο λύκος παραφυλάει, τα δόντια του μυρίζουν θάνατο, στις
φτέρνες του είναι κεντημένα εθνόσημα και θυρεοί.
όλο μαζεύει τα λόγια μας, όλο μασάει τα γράμματά μας:
ρουφάει σκέψεις, ρουθουνίζει πτώματα, αναμασά σημαίες.
οι ολονυχτίες, όμως, ξημερώνουν αποκαΐδια και λαιμητόμους,
ιστορώντας το τώρα, το ποτέ και το πέραν.