ληστεία

τ’ απομεσήμερο μου έκλεψε τα μολύβια. τα άυπνα βράδια μου εκτοπίζουν τα μαξιλάρια πίσω απ’ τους τοίχους. ο κόσμος έχει σπάσει, εδώ και χρόνια. τώρα ραγίζουν και οι ρωγμές, ξερνώντας αίμα και θολούς εφιάλτες. συμπτώματα στροβιλίζονται και έρπουν: το δέρμα και το σώμα τρέμουν και περιμένουν. όλα καινούργια, νέα μονοπάτια σκοτεινά με οδηγούν σε αγκαθωτά ξέφωτα. όλα ίδια, ο παλιός τρόμος επιστρέφει με το σιχαμερό χαμόγελό του. καμιά γραφή δεν κέρδισε ποτέ, κανένα γράμμα δεν ξεπλήρωσε το αλησμόνητο χρέος στο σπαραγμένο κορμί. έρχονται πάλι τα κύματα να με γρονθοκοπήσουν. πιάνομαι πάλι από αρχαίες  σκαλωσιές. πιάνει το μάτι μια σκιά και ξεκουράζεται, προτού με πνίξει η βροχή κι η καταιγίδα.