κι αύριο… μέρα… είναι (;)
Νοεμβρίου 7, 2008
πέσαν ξάφνου λόγια μαζεμένα πάνω στις μέρες
[έγδαραν το δέρμα τους, το δέρμα μου]
να κλείσω τώρα το παντζούρι
ήρθε η ώρα, πάλι.
ξεχύθηκα μέσα σε λέξεις ολότελα άδειες
και τόσο οικείες σαν όλες τις διαφωνίες
η κενότητα μου κλείνει το λαιμό
ένας καινούριος βήχας με πνίγει
[παραμίλησα αυτές τις μέρες]
μέσα στη φλυαρία κρύβουμε την ερημιά μας
κι όσα ανάπηρα οράματα ακολουθάμε
τόσα επιτστρέφουν απ’ το παράθυρο σαν κλέφτες
[να κλέψουν τον ύπνο μας]
μπα
ας κλείσουν απλώς τα παντζούρια
κι αύριο [ελπίζουμε] μέρα [να] είναι.
Υ.Γ. κι ας ήταν οι μηροί
της
μια αυλή
μέσα στις πολυκατοικίες…
